YazıYorum

Ne çok şikayet ediyoruz değil mi ? Herşeyimize karışıyorlar, hayatımıza yön veriyorlar. Hangi okula gideceğimize, ne olmak istediğimize, neler yapacağımıza, kendi başımıza almak istediğimiz bütün kararlarda ebeveynlerimiz var. Dinlemediğimiz zamanlarda nedense hep haklı çıkıyor. Hayatı tecrübesi koymuşlar adını. Peki sizler hiç mi hata yapmadan bugunlere geldiniz ? Çocuğunuzda aradığınız her sorunun cevabı sizlerde saklı. Artık yirmili yaşlarını aşmış gençlerin ebeveynler kadarda bilgili olduğu aşikar. Onların yaşadıkları hemen hemen herşeyi daha şimdiden bir çoğunu yaşayıp atlamış olduğumuzda ayrı bir gerçek. Peki SEN bunları ebeveynlerine hissettirebildin mi ? Konuşmadan anlatabiliyor musun kendini ? Onlar sende aradığı cevabı bulduğunda sen zaten herşeyi başarmışsındır.

Bir arkadaşıma.

Düşünüyorumda ne çok arkadaşım var.. Çok şanslıyım ki bu arkadaşlarım herkesin yanında olmasını istediği kişiliklere sahip, hani tarif edersin ya şu huyu şöyle olsun, bu huyu böyle benim dostlarımda hepsi var. (Aslında onları farklı kılan bişey yok. Sadece onlar hayatı olduğu gibi gerçekleriyle yaşıyor. Maske kullanmıyoruz…) O yüzden kendimi yalnız hissetmiyorum. Anlatmak istediğimde dinleyebilecek o kadar çok arkadaşım var ki.. Bi de ne var biliyormusunuz beni gerçekten mutlu eden arkadaşlarımın diğer arkadaşlarımla hemen kaynaşabiliyor olması. Basit bişey gibi gelebilir ama öyle değil.. Kolay değil.. .

Oyuncaklarım olsun, topum olsun, bisikletim olsun, bilgisayarım olsun, arkadaşlarım olsun, aşkım olsun, arabam olsun, evim olsun, kariyerim olsun, işim olsun, eşim olsun, çocuklarım olsun… Yaşamız ilerledikçe isteklerimiz çoğalıyor. Hayat o kadar acımasız ki herşeyi kendimiz için istiyoruz. Hep benim olsun.. Paylaşmayı sevmeyen, her fırsatta kendi çıkaranı düşünen insanlardan uzak duruyorum. Benim hayatı paylaşabileceğim dostlarım olsun

Sevgilimden ayrıldığımda, ailevi sorunlarım olduğunda, olumsuz bir durumla karşılaştığımda, iş hayatımın ufak tefek sektelere uğradığında vs. gibi nedenlerden herhangi bir olumsuzlukla karşılaştığımda kendimi boşluğa düşmüş gibi hissederdim. İnsanın kendini boşlukta hissetmesi için başına kötü bir olay gelmesine gerek yok. Yaşadığımız herşey bizim için var olan, ne olursa olsun bunları bir şekilde üstesinden gelebileceğimiz ve zamanla atlatabileceğiz durumlar olduğunun farkındayım. Yaşadıklarımdan şunu öğrendim. Hüzünleri anlık, sevinçleri bir ömür boyu sürecekmiş gibi yaşamak gerekiyor. Yaşadığımız hiç bir şey bizden önemli değil. Hayatımıza kimler girmedi ki ? Asla unutmam, onsuz yapamam dediğimiz kaç kişiye aşık olduk ? Kaç tane dostumuza; ölene dek ayrılmayacağız diye sözler verdik ? Onlarca söz , binlerce hayal kurmadık mı ? Peki neden önümüze çıkan ilk engelde kendimize olan güveni kaybederiz ? Ya da kendi kendimize triplere girer, sanki koca hayatta bir tek bizim başımıza geliyormuş gibi içimize kapanırız ? Herşeyin cevabı içinizde saklı.. Boşluktayım!. Her düştüğünde seni kaldıracak dostlara sahip olmayabilirsin O yüzden, o boşluktan uzak dur. Düştüğünde kalkamazsan eğer bi tekme daha yersin.

Ya da seviyorum. Evet evet yanımdayken seviyor yokken sevmiyorum. Hani şu arkadaş canlısı, herkese gülen gözlerle bakan basit insanlardan nefret ediyorum. Hayatı sevebilirsin, doğayı sevebilirsin ama her insanı sevemezsin. Sevmek zorunda değilsin ki. O şekilde davranmaktan yorulmuyor musunuz ? Şaklabanlık yapmaktan, şekilden şekile girmekten sıkılmadınız mı ? Peki ya SEN bunları bile bile sana öyle davranmasına nasıl izin veriyorsun ? Gerçekçi ol, düşüncelerini olduğu gibi dile getir. Ama yok illa ki önce filtre’den geçireceğiz, onun için kötü olan şeyleri söylemeyip sadece onun hoşuna gidecek, duymak istediklerini söyleyeceğiz. Bu tür arkadaşlara mı ihtiyacınız var ? Bunları etrafımızda görmekten rahatsız olmuyor musunuz ? Götümüzün kaldırılmasından neden bu kadar hoşlanıyoruz ? Devam edeceğim

Annelerimiz mi ? Kız arkadaşlarımız mı ?

Çatlak sesler yükseliyor.. Tabii ki annem! Ne kadar salakça soru bu diyenleri duyar gibiyim. Kimisi daha olgun düşünerekten her ikisinin yeri farklı der. Kız arkadaşınızla gittiğiniz yerlerden kaç tanesine annenizle gittiniz ? Kaç defa annenizi yemeğe, gezmeye çıkardınız ? Bunu yazma gereği duydum çünkü; kız arkadaşım için yaptığım çoğu şeyi annem için yapmıyorum üstüne üstelik benden birşey istediğinde üşenerekten reddiyorum ya da erteliyorum. Acaba diyerek arkadaşlarımla konuştum, onlarda aynı (ben)im yaptığımı yapıyor. Aslında bunu konuşmaya araştırmaya pek luzüm yok. Hepimiz aynı durum ve vaziyetteyiz. Önceliklerimiz aynı kendimizi mutlu etmek için ne gerekiyorsa fazlasıyla yapmaya hazırken, bizlerin mutluluğu için debelenen, doğuran annelerimize yeteri kadar değer mi veremiyoruz ? Yoksa bu konuya’da farklı bakış açısıyla mı yaklaşmak gerekiyor. Neresinden bakarsak bakalım kız arkadaşlarımızla ilgilendiğimiz kadar annemizle ya da ailemizle ilgilenmiyoruz. Kaç defa hoşlandınız ? Kaç kişiyi sevdiniz ? Peki şimdi o değer verdiklerin uğruna hayatından çaldığın, uğruna neleri feda ettiğin kız arkadaşların nerede ? Annelerimiz hep yanımızda.. FARKINDA MISIN ?

Yeni yeni konuşmaya başladığım bir arkadaşımın içinde bulunduğu durumdan söz edeceğim. Yirmili yaşlarda genç,güzel ve alımlı bir kız. Aşık, ama öyle bir durumda ki duygularıyla mı yoksa mantığıyla hareket edeceğinin ikileminde. Ne yapmak istediğini bilmiyor. İlk ciddi aşkı sanırım o yüzden kendini gereğinden fazla sorumlu hissediyor.dvm edecegim

AŞK’a davet.. Alışkanlıktan mıdır bilinmez.. Her iki cins içinde aynıdır. Herşey birlikte vakit geçirmeyle başlıyor. İstemeden de olsa istediklerinizi onda bulmaya başlıyorsunuz. Bu süreçte sevgilinizin olup olmaması durumu değiştirmiyor. Kız arkadaşınızla ya da erkek arkadaşınızla paylaşamadığınız konuları yakın gördüğünüz arkadaşınızla paylaşabiliyor, dertleşebiliyorsunuz. Zamanla aranızda kopması mümkün olmayan bağlar oluşuyor. Sonra ikinizinde boşluğa düştüğü bir anda duygular gün yüzüne çıkıyor. Doğru olan bunları açıklamak mıdır ? Yoksa sahte kimliğe bürünüp karşımızdakini kandırmak mıdır doğru olan ? Böyle bir durumda kalsanız neyi tercih ederdiniz ? Ben duygularımı dile getirmeyi tercih ettim. Onu sevdiğimi hissederken, yüzüne bakıp arkadaşı gibi davranamazdım. Onu kandırabilirdim ya kendi mi ? Her zaman hissettiklerimi dile getirmeyi seçtim. Gerçeklerle karşılaşmak için bekleme lüksümüz yok. Herkesin bildiği bir çoğumuzun izlemiş olduğu http://www.izlesene.com/video/liseli-ask-hikayesi-aglamak-garanti/513815 hikaye midir gerçek midir bilinmez ama herkes kendine pay çıkartıyordur. düzenleyeceğim.

Bu konuda cinsellik üzerine yorum yapacağım. Nacizane fikirlerimi paylaşacağım. Biz erkeklerde bir araya toplandığımız zaman çoğunlukla sex ve futbol üzerine konuşuruz. Bunu reddedecek kişi erkek olamaz. Hadi futbol tutkunu olmayabilir ama cinsellikten konuşmuyorsa zaten tercihleri farklıdır. Gel gelelim konumuza KADINLAR; bitiyorum şunların namus düşkünlüğüne. Bu kişi arkadaşınızda olabilir sevgilinizde rahat rahat cinsellik konusunda konuşamıyoruz. Amma erkek erkeğe ya da kadın kadına olunduk mu her boku konuşuruz yediğimizi, içtiğimizi, sıçtığımızı konuşmaktan geri kalmayız. Sıkıntı burada başlıyor. ”KADINLAR; bitiyorum şunların namus düşkünlüğüne” derken bir kadınla oturup cinsellik üstüne açık seçik konuşamaz üstüne üstelik sapık olursun. Ulan aynı boku hemcinslerinle yersiniz.. Bir arkadaşımı karşıma alıp ufak ufak konuya girerek fikrini almak istediğimi söylerek durumu anlattım. Uzun uzun düşenerek ona göre mantıklı tek cevap örf ve adetlerimizden olabilir dedi. Peki örf ve adetlerini ne kadar yerine getiriyorsunuzda bunları sizlerle konuşamıyoruz ?
Bu konuda bir arkadaşımla röportaj yapacağım yakın zamanda.
Biz ve sizler farklı değilsiniz. Hepimiz aynı şeyleri yaşayıp hayatı beraber paylaşıyoruz. Sizlerde cinsellik muhabbeti yapıyorsunuz bizlerde. Güzel bir kız gördüğümüzde gözlerimiz kayabilir ama bu sizin yakışıklı bir erkek gördüğünüzde birbirinizi dürttüğünüz gerçeğini ortadan kaldırmıyor. konu sarpa sardı düzenleyip devam edeceğim. Bu kız aklımı başımdan alıyor kendi toparlayamadım ki konuyu bağdaştırayım. aşık olucam galiba

Eeeeeeeeee
anne ve babalarımız tarafından sürekli başımıza vurulan duymaktan bıktığımız hatta bizlere örnek gösterilen insanlardan nefret etmemize sebeb olan, olmamızı istedikleri kişiliğe bürünmemiz konusunda zırt pırt maruz kaldığımız OLAY sözler. Aslında en büyük sorun bizlerde. Ailem dahil onbeş-onaltı yaşlarına kadar hep başka hayatları örnek gösteriyordu. Kendimi keşfetmiştim neler yapabileceğimi biliyordum. En büyük sorunsa hepimizin maruz kaldığı bunları gün yüzüne çıkaramamaktı. Kendimizi anlatamıyor, yetenekli olduğumuz konularda ki başarımızı ailelerimize gösteremiyoruz. Bu gün geldiğim konuma bakıyorumda iyi ki o çıkışları o parlamaları yapmışım. ”Hayat benim hayatım,ben yaşayacağım. Kendi istediğim şekilde.” Bu yazıma başlarken çok uzun olacağını düşenerekten satırlarıma başlamıştım. Fark ettim ki ”Hayat sizin hayatınız. Siz yaşacaksınız. Kendi istediğiniz şekilde” Haritadaki konumunuzu belirlemek sizin göreviniz. ebeveynlerimiz yahut yaşam koçlarınız(akraba dedikleri, çevreniz vs.) sizlere şunu şunu yap diyebilir. Nasihatlar, ögütler verebilir ama kimse sizi sırtına alıp olmak istediğiniz yere götürmez. Hayatınızı başkalarının yönlendirmelerine izin vermeyin. Olmak istediğiniz konumu ve yeri sizden başkası belirleyemez.
herkes kendi hayatını yaşar..